دانلود پی دی اف کتاب جامعه باز و دشمنان آن کارل پوپر PDF

هدف کلی کتاب «جامعه باز و دشمنان آن» (The Open Society and Its Enemies) اثر کارل پوپر، دفاع رادیکال و جامع از دموکراسی لیبرال، خردگرایی انتقادی و آزادی فردی در برابر ایدئولوژی‌های تمامیت‌خواه (توتالیتاریسم) است؛ پوپر این هدف را با انجام یک نقد ریشه‌ای بر «تاریخ‌گرایی» (Historicism)، که به معنای این باور است که تاریخ بر اساس قوانین از پیش تعیین‌شده و جبری حرکت می‌کند، محقق می‌سازد؛ او نشان می‌دهد که چگونه تفکرات تاریخ‌گرایانه فلاسفه‌ای چون افلاطون، هگل و کارل مارکس، با ادعای کشف قوانین سرنوشت محتوم تاریخ، منجر به شکل‌گیری نظام‌های بسته، استبدادی و غیرقابل نقد (مانند فاشیسم و کمونیسم) شده است و در مقابل، بر اهمیت جامعه باز تأکید می‌کند، جامعه‌ای که در آن تصمیمات سیاسی و اجتماعی از طریق بحث و نقد عقلانی گرفته می‌شوند و امکان اصلاح تدریجی و غیرخشونت‌آمیز (مهندسی اجتماعی جزء به جزء) وجود دارد تا از بازگشت به استبداد جلوگیری شود.

تا پیش از این دوره حیاتی، تمرکز اصلی کارل پوپر معطوف به فلسفه علم و مفاهیمی چون ابطال‌پذیری (Falsifiability) بود، اما با شعله‌ور شدن آتش جنگ جهانی دوم و احساس خطر جدی از گسترش ایدئولوژی‌های تمامیت‌خواه (توتالیتاریسم) در کشورهایی چون آلمان نازی و اتحاد جماهیر شوروی، او از سال ۱۹۳۸ تا پایان جنگ، انرژی فکری خود را کاملاً به فلسفه سیاست اختصاص داد؛ این تغییر جهت عمیق با هدف شناسایی و ریشه‌یابی فکری این نظام‌های سرکوبگر صورت گرفت که نتیجه نهایی این تحقیقات عظیم و پردامنه، نگارش کتاب «جامعه باز و دشمنان آن» شد که به عنوان یکی از آثار بنیادین و ماندگار در زمینه تحلیل و نقد توتالیتاریسم شناخته می‌شود؛ زمانی که این کتاب در سال ۱۹۴۵ در دو جلد منتشر شد، بلافاصله توجهات گسترده‌ای را در محافل آکادمیک و سیاسی به خود جلب کرد و به سرعت به یک دست‌آورد فکری مهم و تأثیرگذار در قرن بیستم بدل گشت؛ اهمیت این کتاب به حدی بود که توانست در فضای دو قطبی جنگ سرد، جایگاهی بی‌نظیر را در هر دو جناح راست و چپ ضد کمونیست پیدا کند و به عنوان یک منبع الهام‌بخش فکری برای تمامی مخالفان استبداد و توتالیتاریسم در سراسر جهان مورد استفاده قرار گیرد.

«تاریخ بشر» به معنای یک روایت واحد و جامع وجود ندارد، بلکه آنچه واقعیت دارد، مجموعه‌ای نامحدود از تاریخ‌های گوناگون و جزئی است که هر کدام به جنبه‌ای خاص از حیات انسان می‌پردازند؛ متأسفانه، یکی از این تاریخ‌های جزئی، یعنی تاریخ قدرت سیاسی، به غلط و به صورتی توهین‌آمیز به سطح «تاریخ جهان» یا تاریخ حقیقی بشر ارتقاء داده شده است که به عقیده من، این رویه تفاوتی با آن ندارد که تاریخ دزدی یا جنایت را تاریخ اصیل بشر بنامیم، چرا که تاریخ قدرت سیاسی چیزی جز تاریخ جنایات بین‌المللی، کشتارهای گسترده و خونریزی‌های عام نیست (البته با اذعان به تلاش‌های انسان برای مهار این خشونت‌ها)؛ این همان نوع تاریخ تحریف‌شده‌ای است که در مدارس تدریس می‌شود و در آن، بزرگترین جانیان و عاملان کشتار به عنوان قهرمانان تاریخی مورد ستایش و احترام قرار می‌گیرند؛ حال پرسش اینجاست که آیا اساساً یک «تاریخ عمومی» یا تاریخ واقعی بشر می‌تواند وجود داشته باشد؟ پاسخ قاطع هر انسان بشردوست و خصوصاً هر مسیحی مؤمن این است که: چنین تاریخی غیرممکن است؛ زیرا تاریخ واقعی بشر، اگر قرار بود وجود داشته باشد، باید شامل تاریخ تمامی افراد آدمی باشد، چرا که هیچ انسانی نسبت به دیگری از اهمیت کمتری برخوردار نیست؛ با این حال، به دلیل حجم ناممکن جزئیات و واقعیت‌ها، نگارش چنین تاریخی از نظر عملی هرگز امکان‌پذیر نیست و ما ناگزیریم برای رسیدن به فهم کلی، دست به انتزاع، انتخاب و نادیده گرفتن برخی جزئیات بزنیم و از جزء به سوی کل حرکت کنیم.

کتاب «جامعه باز و دشمنان آن» (The Open Society and Its Enemies)، که در سال ۱۹۴۵ منتشر شد، مهم‌ترین اثر کارل پوپر در حوزه فلسفه اجتماعی و سیاسی است و یک دفاع تمام‌عیار از دموکراسی لیبرال و خردگرایی انتقادی به شمار می‌رود، که در دو جلد منتشر شده و به نقد ریشه‌ای توتالیتاریسم می‌پردازد؛ جلد اول این کتاب با عنوان «افسون افلاطون» به نقد رادیکال آراء افلاطون، به‌ویژه در مدل آرمانی دولت او، می‌پردازد و استدلال می‌کند که تفکرات او بر پایه تاریخ‌گرایی (Historicism) بنا شده و ماهیتی توتالیتر و بسته دارد؛ جلد دوم با عنوان «اوج نبوت: هگل و مارکس» نیز به نقد اندیشه‌های گئورگ ویلهلم فریدریش هگل و کارل مارکس اختصاص یافته و نشان می‌دهد که چگونه تاریخ‌گرایی مارکس و فلسفه دولت هگل، به ترتیب، زمینه‌ساز توتالیتاریسم کمونیستی و فاشیسم شدند؛ این کتاب که بلافاصله پس از انتشار، به دلیل اهمیتش در نقد نظام‌های استبدادی، به یکی از دستاوردهای فکری مهم قرن بیستم تبدیل شد، با معرفی مفهوم جامعه باز (جامعه‌ای که در آن تغییرات سیاسی بدون خونریزی و با نقد عقلانی ممکن است)، همچنان به عنوان یک مرجع کلیدی در دفاع از آزادی‌های فردی و دموکراسی باقی مانده است و تأثیر عمیقی بر فلسفه سیاسی مدرن گذاشته است.