دانلود پی دی اف کتاب تاریخ جنون میشل فوگو PDF

هدف کلی میشل فوکو از نگارش کتاب تاریخ جنون در عصر کلاسیک، نه صرفاً تاریخ‌نگاری درباره پیشرفت‌های پزشکی در زمینه جنون، بلکه انجام یک باستان‌شناسی سکوت است، به این معنی که او می‌خواهد چگونگی به وجود آمدن و تحمیل شدن جدایی بنیادین میان عقل و جنون در تمدن غرب، به ویژه از دوران رنسانس تا پایان عصر کلاسیک، را افشا کند و او به دنبال نشان دادن این است که چگونه جنون از یک تجربه وجودی و هستی‌شناختی در قرون وسطی و رنسانس، که هنوز بخشی از منظر جهان بود، در عصر کلاسیک به یک «دیگری» مطلق و متضاد با خرد تبدیل شد و طی فرآیند «حبس بزرگ» که در قرن هفدهم آغاز شد، به زور از جامعه طرد و در فضاهای انزوایی حبس شد و در نهایت، فوکو می‌کوشد تا نشان دهد که چگونه این عمل جداسازی و انزوا، پیش‌شرط ظهور روان‌پزشکی مدرن در قرن نوزدهم شد، که جنون را نه یک انتخاب وجودی یا فقدان خرد، بلکه یک بیماری روانی قابل درمان قلمداد کرد و در اصل، هدف او بررسی چگونگی استفاده از قدرت برای تعریف، کنترل و به حاشیه راندن بخش عظیمی از تجربه انسانی است که تحت عنوان جنون طبقه‌بندی می‌شود.

تجربه‌ای که امروزه به عنوان «جنون» شناخته می‌شود، در واقع سرآغاز و نقطه اوج تجربه مدرن است، که در آن، نقش و تفسیر این پدیده از ریشه‌های اسطوره‌ای و الهیاتی خود جدا شده و وارد چارچوب علمی و پزشکی شده است؛ این تغییر بنیادی به معنای آن است که متولیان جدید، یعنی روان‌پزشکان، جنون را دیگر نه به عنوان یک جاذبه الهی، یک نوع تسخیر شیطانی، یا صرفاً یک تفاوت عجیب در هستی‌شناسی انسان، بلکه به عنوان یک بیماری روانی با ماهیت پاتولوژیک تعریف کردند و به این ترتیب، از قرن نوزدهم به بعد، مرزهای مفهومی میان جنون و بیماری روانی عملاً محو گشت و این دو به عنوان مفاهیمی مترادف تلقی شدند و تحت سلطه گفتمان پزشکی درآمدند. میشل فوکو در کتاب تاریخ جنون به طور عمیقی این روند تاریخی را زیر سؤال می‌برد و به تحلیل فرآیندی می‌پردازد که چگونه در طول عصر کلاسیک (پیش از تولد روان‌پزشکی مدرن)، جنون اساساً به عنوان یک بیماری روانی درک نمی‌شد، بلکه به ادعای او، جنون به مثابه یک انتخاب اساسی به نفع فقدان خرد یا یک شکست اخلاقی و وجودی در نظر گرفته می‌شد که باید با ابزارهایی مانند نظم و انضباط و کار اجباری کنترل می‌شد و نه با درمان‌های پزشکی به معنای امروزی. از دیدگاه فوکو، این تغییر گفتمانی از «فقدان خرد» به «بیماری روانی»، خود بخشی از سازوکار قدرت برای تعیین و کنترل انسان «نرمال» و به حاشیه راندن «دیگری» است.

در طول عصر کلاسیک، که حدوداً بازه زمانی ۱۶۵۰ تا ۱۸۰۰ میلادی را در بر می‌گیرد، باور غالب بر این بود که کسانی که دچار جنون شده‌اند، از صفات عالیه و خردورزانه انسانی فاصله گرفته و به ورطه تمایلات و غرایز حیوانی سقوط کرده‌اند و این نگرش موجب می‌شد که جنون نه تنها یک انحراف، بلکه به منزله نفی مطلق عقلانیت دکارتی، که سنگ بنای اندیشه و جامعه آن دوره بود، تلقی شود و بر اساس این تعریف، جنون به عنوان ضد-عقل باید به صورت فیزیکی و گفتمانی از بدنه جامعه سالم و عاقل طرد و حذف می‌شد، به همین دلیل، افراد مجنون از متن جامعه به حاشیه رانده می‌شدند و در مکان‌های انزوایی خاص مانند آسایشگاه‌ها یا تیمارستان‌ها حبس می‌شدند و این فرآیند سازمان‌یافته به حاشیه راندن و انزوای جنون، هسته اصلی و محور بحث میشل فوکو در اثر مشهورش، تاریخ جنون، را تشکیل می‌دهد.

کتاب تاریخ جنون در عصر کلاسیک یا با عنوان فرعی‌تر «جنون و تمدن» که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد، نخستین اثر مهم میشل فوکو، فیلسوف و تاریخدان فرانسوی است که در آن، فوکو با استفاده از روشی که بعداً به باستان‌شناسی معروف شد، به بررسی عمیق و انتقادی دگرگونی مفهوم «جنون» در فرهنگ، قانون، سیاست و پزشکی اروپا از قرون وسطی تا آستانه قرن نوزدهم می‌پردازد. ایده اصلی کتاب این است که جنون نه یک واقعیت ثابت پزشکی یا طبیعی، بلکه پدیده‌ای تاریخی و اجتماعی است که تعریف و تجربه آن تابعی از ساختارهای قدرت و دانش در هر دوره معین است و فوکو به ویژه بر فرآیند طرد و حذف جنون از سپهر عقلانیت و جامعه تمرکز دارد و نشان می‌دهد که چگونه پس از افول بیماری جذام در قرن پانزدهم، فضاهای خالی شده تیمارخانه‌ها با «دیوانگان» و سایر افراد نامطلوب اجتماعی پر شد که این فرآیند با «حبس بزرگ» در عصر کلاسیک (قرن‌های هفدهم و هجدهم) به اوج خود رسید و در آن دوره، جنون به عنوان نفی مطلق عقل و امر حیوانی تلقی می‌شد و به این شکل، فوکو استدلال می‌کند که روان‌پزشکی مدرن که جنون را به عنوان بیماری روانی معرفی کرد و داعیه درمان آن را داشت، در حقیقت، خود تداوم‌بخش همین ابزارهای کنترل اجتماعی و اخلاقی بود که «دیوانگی» را در یک شبکه قدرت-دانش محصور و صدای آن را خاموش ساخت.