دانلود پی دی اف کتاب شهریار نیکلا ماکیاولی PDF

هدف کلی کتاب «شهریار» (Il Principe) نوشته‌ی نیکولو ماکیاولی، ارائه‌ی یک راهنمای واقع‌گرایانه، عمل‌گرایانه و فنی (تکنیکی) به حکمرانان (به ویژه شهریاران جدید) است تا به آن‌ها بیاموزد چگونه می‌توانند قدرت سیاسی را به طور مؤثر کسب کنند، به هر قیمتی آن را حفظ نمایند، و یک دولت قدرتمند و باثبات را بنا نهند؛ ماکیاولی در این اثر، سیاست را از قیدوبندهای اخلاق آرمانی و الهیاتی جدا کرده و هدف اصلی‌اش این است که با تحلیل طبیعت انسان و شرایط متغیر سیاسی، روش‌های عملی مدیریت بحران، جنگ و حکومت‌داری را آموزش دهد، که در نهایت به حفظ قدرت و بقای دولت می‌انجامد، زیرا او بقای حکومت را خیرالاعظم سیاسی می‌داند و معتقد است که شهریار برای رسیدن به این هدف، باید آماده‌ی به کارگیری هر ابزار لازم، حتی ابزارهای غیراخلاقی، باشد.

یکی از رادیکال‌ترین و در عین حال بنیادی‌ترین جنبه‌های کتاب «شهریار» که آن را در زمره‌ی متون کلیدی فلسفه‌ی سیاسی مدرن قرار می‌دهد، جدایی صریح و آگاهانه‌ی آن میان آرمان‌گرایی‌های اخلاقی (آنچه باید باشد) و نیازهای عملی و واقع‌گرایانه‌ی حکمرانی (آنچه هست) است؛ ماکیاولی با دیدگاهی عمل‌گرایانه (پراگماتیستی) به صراحت بیان می‌کند که در جهان بی‌رحم و رقابتی سیاست، فرمانروا برای حفظ قدرت، امنیت دولت و دستیابی به اهداف سیاسی حیاتی، باید آمادگی آن را داشته باشد که در مواقع ضروری، از اصول اخلاقی، سخاوتمندی یا نیکوکاری سنتی فاصله بگیرد و به جای آن، زیرکی، تدبیر و حتی “شر لازم” را به کار گیرد؛ همین رویکرد، که بر اولویت نتیجه بر وسیله تأکید می‌ورزد، در طول تاریخ موجب شده است که ماکیاولی از سوی منتقدانش به عنوان یک نویسنده‌ی فرصت‌طلب، بدبین و مُبلّغ فساد و بی‌اخلاقی (ماکیاولیسم) شناخته شود؛ با این حال، بسیاری از پژوهشگران و مفسران مدرن معتقدند که ماکیاولی خود الزاماً فاقد اخلاقیات نبوده است، بلکه هدف او صرفاً به تصویر کشیدن واقعیت‌های تلخ، خشن و بدون روتوش حکمرانی در دنیای واقعی است و او با صداقتی بی‌رحمانه به شهریار هشدار می‌دهد که بقای حکومت، که خیر اعلای سیاسی است، گاه ایجاب می‌کند که فرمانروا مجبور به ارتکاب اعمالی شود که ذاتاً غیراخلاقی هستند، تا از سقوط و فاجعه‌ی بزرگ‌تر جلوگیری کند.

یکی از اشتباهات مهلک و رایجی که فرمانروایان (شهریاران) ممکن است به سادگی در دام آن گرفتار شوند، مسئله‌ی چاپلوسان و متملقان است، و در حقیقت، شهریار باید از هوش و زیرکی بسیار بالا و همچنین بخت نیکویی برخوردار باشد تا بتواند این افراد را در میان اطرافیانش شناسایی کند و به همین دلیل، مهارت در انتخاب دوستان و مشاوران قابل اعتماد امری حیاتی است؛ متأسفانه، شمار این افراد در دربارها و مجامع قدرت بسیار زیاد است و از آنجا که انسان به طور غریزی شیفته‌ی تعریف و تمجید از خویش است و تمایل دارد خود را به واسطه‌ی ستایش‌های دروغین فریب دهد، این پادشاهان و حاکمان به ندرت می‌توانند از آسیب‌ها و دسیسه‌های چاپلوسان مصون بمانند و حتی اگر فرمانروا بخواهد با وضع قوانین سختگیرانه خود را کاملاً در برابر چاپلوسی ایمن سازد، با معضل دیگری مواجه خواهد شد، زیرا در این صورت، سکوت و احتیاط مفرط بر دربار حاکم گشته و هیچ کس جرأت نخواهد کرد که حقیقت تلخ یا مشاوره‌ی صادقانه و انتقادی را به گوش شهریار برساند.

کتاب «شهریار» (Il Principe)، که در سال ۱۵۱۳ توسط نیکولو ماکیاولی نگاشته شد و به عنوان یکی از مهم‌ترین و بحث‌برانگیزترین متون تاریخ فلسفه‌ی سیاسی مدرن شناخته می‌شود، یک رساله‌ی کوتاه و عمل‌گرایانه است که هدف اصلی آن ارائه‌ی یک راهنمای فنی به فرمانروایان (به ویژه شهریاران جدید) برای کسب، حفظ و تقویت مؤثر قدرت سیاسی و ایجاد دولتی باثبات است. ماکیاولی در این اثر، سیاست را با صراحتی بی‌رحمانه از قیدوبندهای اخلاقی آرمانی جدا می‌کند و استدلال محوری‌اش این است که بقای دولت، که خیرالاعظم سیاسی است، بر هر اصل اخلاقی اولویت دارد؛ به همین دلیل، او توصیه می‌کند که شهریار باید بر اساس واقعیت بدبینانه‌ی طبیعت انسان حکم براند و آماده باشد تا در مواقع ضروری، اقداماتی را انجام دهد که غیراخلاقی تلقی می‌شوند و همچنین باید مراقب باشد که در دام اشتباهات مهلکی چون چاپلوسان گرفتار نشود تا بتواند با مدیریت زیرکانه‌ی بخت (Fortuna) و زیرکی فردی (Virtù)، قدرت خود را تضمین کند.