دانلود پی دی اف کتاب تاریخ مدارس ایران حسین سلطان زاده PDF

هدف کلی کتاب “تاریخ مدارس ایران” اثر حسین سلطان‌زاده، بررسی، مستندسازی و تحلیل سیر تحول و تطور نهاد آموزش‌وپرورش و شکل‌گیری فضاهای آموزشی (مدارس) در ایران، از دوران باستان تا عصر معاصر است، به طوری که نویسنده نه تنها به ریشه‌های تاریخی نظام آموزشی در ایران باستان و انتقال دانش در آن زمان می‌پردازد، بلکه تحول کالبد فیزیکی و معماری مدارس و مراکز علمی را در ادوار مختلف اسلامی و معاصر، از مکتب‌خانه‌ها و نظامیه‌ها گرفته تا مدارس نوین، مورد کاوش قرار می‌دهد و در نهایت، این کتاب می‌کوشد تا نقش مدارس را به عنوان زیرساختی اساسی در توسعه‌ی فرهنگی، اجتماعی و سیاسی و نیز موتور محرکه‌ی تحولات در تاریخ ایران، به‌ویژه در دوران متأخر، آشکار سازد و یک تصویر جامع از بستر تاریخی و فضایی آموزش در ایران ارائه دهد.

اهداف بنیادین و غایی نظام آموزش‌وپرورش در ایران باستان بر سه محور اصلی استوار بود که شامل خدمت بی‌چون و چرا به اجتماع و حفظ یکپارچگی کشور، تعهد و وفاداری به خانواده و تلاش بی‌وقفه برای رشد کامل و پیشرفت همه‌جانبه‌ی فردی می‌شد؛ با در نظر گرفتن موقعیت ژئوپلیتیکی حساس و تاریخی ایران که پیوسته آن را در معرض تهدیدها و حملات خارجی قرار می‌داد، آموزش‌های نظامی نه تنها یک بخش از نظام آموزشی، بلکه یک جزء جدایی‌ناپذیر و حیاتی از تربیت ملی به شمار می‌رفت، زیرا ضرورت داشت که تک تک شهروندان ایرانی از توانایی کافی برای دفاع از مرزها و سرزمین خود برخوردار باشند، به همین جهت، آموزش‌های رزمی و نظامی از سنین بسیار پایین آغاز می‌شد؛ به طور خاص در میان پارسیان، مهارت‌هایی چون پرتاب دقیق تیر و زوبین از دوران کودکی به جدیت آموزش داده می‌شد و بنا بر گزارش‌های مورخان یونانی و مصری، شجاعت در جنگ و جنگاوری به عنوان عالی‌ترین فضیلت و بزرگ‌ترین ارزش برای یک مرد پارسی شناخته می‌شد و این فضیلت نه تنها در میان جامعه مورد احترام فراوان بود، بلکه پاداش‌های اجتماعی و مادی ویژه‌ای نیز برای کسانی که در این زمینه برتری می‌یافتند، در نظر گرفته می‌شد.

شاهان و فرمانروایان در لحظات پیروزی بر دشمنان، پاداش‌ها و جوایزی بسیار بزرگ و درخور شأن به سلحشورترین، شجاع‌ترین و وفادارترین سربازان خود اعطا می‌کردند تا شجاعت را ارج نهند؛ در مجموع، نهاد آموزش‌وپرورش در ایران باستان عملکردی فراتر از یک ساختار صرفاً آموزشی داشت، بلکه به عنوان یک ابزار استراتژیک برای حفظ، تقویت و پیوند عمیق هویت ملی و فرهنگی این سرزمین عمل می‌کرد؛ این نهاد با تمرکز قاطع بر تربیت افراد متعهد، شجاع، دارای فضیلت و اخلاق، به طور مستقیم به ایجاد یک جامعه‌ی پویا، منسجم و مقاوم در برابر تهاجمات خارجی کمک می‌کرد؛ از این رو، آموزش‌وپرورش در ایران باستان به عنوان یک زیرساخت اساسی و حیاتی در توسعه‌ی پایدار فرهنگی، اجتماعی و حتی سیاسی این تمدن شناخته می‌شود و تأثیرات و میراث عمیق آن، با وجود گذشت قرن‌ها، همچنان در لایه‌های مختلف تاریخ و فرهنگ معاصر ایران کاملاً مشهود و محسوس است.

کتاب “تاریخ مدارس ایران از آغاز تا امروز” اثر حسین سلطان‌زاده، یک اثر پژوهشی و مستند مهم در حوزه‌ی تاریخ فرهنگی و معماری ایران به شمار می‌رود که اولین بار در سال ۱۳۶۴ منتشر شد و به طور جامع به بررسی سیر تحول نهاد آموزش‌وپرورش و شکل‌گیری فضاهای فیزیکی مدارس در ایران از کهن‌ترین دوران تا عصر حاضر می‌پردازد؛ سلطان‌زاده در این اثر با رویکردی بین‌رشته‌ای، نه تنها به ساختار نظام آموزشی در دوره‌ی ایران باستان و مکتب‌خانه‌های سنتی در دوره‌ی اسلامی می‌پردازد، بلکه به تفصیل تحولات معماری آموزشی را در دوره‌های مختلف تاریخی، از جمله نظامیه‌ها و مدارس عصر صفوی و قاجار، و همچنین روند تأسیس مدارس نوین به سبک غربی در دوران معاصر را شرح می‌دهد؛ این کتاب با ارائه‌ی اسناد، تصاویر و نقشه‌های متعدد، اطلاعات ارزشمندی درباره‌ی چگونگی تأثیر تغییرات اجتماعی، سیاسی و مذهبی بر شکل و کارکرد مدارس ارائه می‌دهد و به عنوان یک منبع مرجع برای محققان تاریخ، معماری و علوم تربیتی در ایران شناخته می‌شود که تلاش می‌کند جایگاه آموزش را به عنوان یک زیرساخت حیاتی در تمدن ایرانی تبیین نماید.