دانلود پی دی اف کتاب کرگدن اوژن یونسکو PDF

هدف کلی نمایشنامه «کرگدن» اوژن یونسکو، نقد عمیق و طعنه‌آمیز تمایل انسان به همرنگی با جمع، پوچی هستی و خطر تسلیم شدن به ایدئولوژی‌های توتالیتر و جنون جمعی است. یونسکو از تمثیل تبدیل شدن مردم یک شهر به کرگدن استفاده می‌کند تا نشان دهد که چگونه منطق، اخلاق و فردیت به سرعت در مواجهه با فشارهای اجتماعی و سیاسی ویرانگر فرومی‌پاشد و اوج تلاش نمایشنامه بر نمایش مقاومت تنها بازمانده انسانی، یعنی برانژه، برای حفظ هویت، وجدان و شکل انسانی خود در برابر موج فزاینده غیرانسانیت و خردگریزی متمرکز است و این اثر در نهایت به عنوان هشداری علیه همه‌گیری فاشیسم و هر نوع دگماتیسم، بر اهمیت حفظ اصالت فردی در دنیای مدرن تأکید می‌کند.

نمایشنامه «کرگدن» عمیقاً به موضوعات بنیادین انسانی و اجتماعی می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه افراد در مواجهه با موج‌های سهمگین فشارهای اجتماعی و تمایل به همرنگ شدن با محیط پیرامون، به تدریج منطق، اخلاق و در نهایت هویت انسانی و فردیت خود را رها می‌کنند. یونسکو در این اثر با استفاده از تمثیل قدرتمند تبدیل شدن به کرگدن، به نقد ساختارهای اجتماعی، روانشناسی جمعی و به‌ویژه خطر گسترش سریع ایدئولوژی‌های تمامیت‌خواه نظیر فاشیسم و نازیسم می‌پردازد و با زبانی آکنده از طنزی تلخ و عمیقاً تفکربرانگیز، مخاطبان را به تأمل جدی درباره سهل‌انگاری در انتخاب‌های فردی و مسئولیت‌پذیری در قبال حفظ انسانیت در مواجهه با جنون جمعی دعوت می‌کند. این سبک روایی پوچ‌گرا توانسته است کرگدن را به یکی از آثار مهم و ماندگار در ادبیات نمایشی قرن بیستم تبدیل کند که همچنان به عنوان یکی از شاهکارهای تئاتر معاصر شناخته می‌شود و مطالعه و اجرای آن به دلیل ارتباط مضمونی‌اش با چالش‌های همیشگی همرنگی و اصالت، برای علاقه‌مندان به هنرهای نمایشی و ادبیات، ارزشی بی‌بدیل دارد.

وقتی پرده بالا می‌رود، ژان دیده می‌شود که روی تختش خوابیده و پشت به تماشاگر کرده و صدای سرفه‌هایش به گوش می‌رسد؛ پس از لحظاتی برانژه ظاهر شده، از آخرین پله‌ها بالا می‌آید و در می‌زند، اما ژان پاسخی نمی‌دهد و برانژه دوباره در می‌زند و نام ژان را صدا می‌زند، تا اینکه در آخر پاگرد باز می‌شود و پیرمردی ریزاندام با ریش سفید نمایان می‌شود و از برانژه می‌پرسد چه خبر است. برانژه توضیح می‌دهد که برای دیدن آقای ژان، دوستش، آمده است و پیرمرد ریزه پاسخ می‌دهد که خیال کرده کسی با او کار دارد، چون او هم ژان نام دارد و سپس صدای زن پیرمرد از ته اتاق شنیده می‌شود که می‌پرسد آیا با آن‌ها کار داشته‌اند و پیرمرد ریزه به همسرش پاسخ می‌دهد که نه، با آن یکی ژان کار دارند. برانژه دوباره در می‌زند و پیرمرد ریزه می‌گوید که ندیده ژان از خانه بیرون بیاید، اما دیشب حالش خوب نبوده و برانژه تأیید می‌کند که می‌داند چرا، تقصیر خودش بوده است، و پیرمرد ریزه پیشنهاد می‌دهد که شاید ژان نمی‌خواهد در را باز کند و برانژه دوباره با صدای بلند در می‌زند. زن پیرمرد در این حین به پیرمرد ریزه تذکر می‌دهد که پرحرفی نکند و پیرمرد به زنش می‌گوید که می‌آید و در را بسته و می‌رود، در همین حال، ژان که همچنان خوابیده و پشتش به تماشاگر است، با صدایی کلفت می‌پرسد چه خبر است. برانژه جواب می‌دهد که برای دیدنش آمده و ژان می‌پرسد چه کسی در می‌زند و برانژه خود را معرفی کرده و می‌پرسد مزاحم نیست و ژان سرانجام با لحنی تأییدکننده پاسخ می‌دهد که «آها، تویی؟ بیا تو.»

نمایشنامه «کرگدن» (Rhinocéros) اثر اوژن یونسکو که در سال ۱۹۵۹ برای اولین بار به روی صحنه رفت، به عنوان یکی از مهم‌ترین آثار مکتب تئاتر ابزورد (پوچی) شناخته می‌شود که در سه پرده، پدیده دگرگونی عجیب و مسری انسان‌ها به کرگدن را در یک شهر کوچک روایت می‌کند. این دگردیسی جمعی به مثابه تمثیلی نیرومند علیه گرایش به تمامیت‌خواهی، همرنگی کورکورانه و هیستری جمعی عمل می‌کند و یونسکو از طریق این استعاره، پوچی و بی‌منطقی را که در گسترش سریع ایدئولوژی‌های مخرب (مانند فاشیسم) وجود دارد، به نقد می‌کشد. شخصیت اصلی، برانژه، فردی تا حدودی منفعل است که به شکلی متناقض تنها کسی است که در برابر این موج غیرانسانی مقاومت کرده و بر هویت و انسانیت خود پافشاری می‌کند و از این رو، نمایشنامه به بررسی عمق تنهایی و دشواری حفظ فردیت در دنیایی که به سرعت در حال از دست دادن منطق و وجدان است، می‌پردازد.