دانلود پی دی اف کتاب پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی ماتئی وینسی یک PDF

هدف کلی نمایشنامه «پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» نوشته ماتئی ویسنی‌یک، افشاسازی ماهیت ضدانسانی جنگ و خشونت سیستماتیک، به ویژه تجاوز جنسی به عنوان یک سلاح جنگی و ابزار نسل‌کشی، با تمرکز بر آسیب‌های روانی و جسمی متحمل‌شده توسط زنان قربانی در جنگ بوسنی است. ویسنی‌یک با خلق فضای سوررئال و گفت‌وگوی میان روانشناس و قربانی، در پی آن است که سکوت و انکار پیرامون این فجایع را بشکند، ابعاد تراژیک و غیرقابل جبران این نوع خشونت را به تصویر بکشد و از این طریق به نقد عمیق نظام‌های سیاسی و نظامی بپردازد که اجازه می‌دهند بدن زن به میدان نبرد و ابزاری برای تحقیر دشمن تبدیل شود، و در نهایت به ضرورت مواجهه با حقیقت و درمان زخم‌های عمیق قربانیان تأکید کند.

نمایشنامه «پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» به دلیل رویکرد صریح و بی‌پرده‌اش نسبت به خشونت و تجاوز در جنگ، نظرات و واکنش‌های متفاوتی را میان منتقدان و مخاطبان برانگیخته است، به گونه‌ای که برخی آن را گزارشی تلخ و بی‌واسطه و برخی دیگر آن را اثری سوررئال با رگه‌های رئالیسم می‌دانند. در همین راستا، بهاره ارشد ریاحی در تحلیل و معرفی این اثر تأکید می‌کند که «رئالیسم تلخ و گزنده‌ی جنگ، کشتار و تجاوزهای جنسی»، به متن نمایشنامه فضایی رسمی، جدی و کاملاً واقع‌گرایانه بخشیده است، و به اعتقاد او، در طول روایت، تقریباً هیچ نشانه‌ی استعاری یا سمبولیک پیچیده و سنگینی مشاهده نمی‌شود. او ادامه می‌دهد که روایت اثر مانند گزارش‌های مستند و بی‌طرفانه یک ژورنالیست از میادین جنگ بوسنی پیش می‌رود و به صورت برش‌هایی کاملاً تصویری و عینی ارائه شده است، که این شیوه گزارش‌دهی مستقیم و عریان، به‌دلیل روانی و یکدست بودن نثر، تداعی‌کننده فضاهای داستانی موجز و نیرومند ارنست همینگوی است. در مجموع، این نمایشنامه با اتکا به روایت‌های واقعی و جزئیات تصویری قوی و تکان‌دهنده، یک فضای جدی، خشن و تلخ از ماهیت ضدانسانی جنگ و پیامدهای مخرب جسمی و روانی آن بر قربانیان را به تصویر می‌کشد و به همین دلیل توانسته است توجه جدی منتقدان حوزه‌های ادبیات و تئاتر را به خود معطوف سازد.

شخصیت کیت توضیح می‌دهد که فرآیند بیرون آوردن جسد نیازمند تکنیک‌های متعدد و تخصصی است، به طوری که او برای تسلط بر این روش‌ها، یک دوره آموزشی جامع جست‌وجوی جسد را گذرانده است، زیرا نمی‌توان با هر شیوه‌ای دلخواه و نامنظم جسدی را از محل کشف خارج کرد و این کار قبل از هر چیز یک عمل کاملاً قضایی و حقوقی محسوب می‌شود. در حقیقت، جست‌وجوگر جسد نخستین فردی است که به طور رسمی کشف یک قتل را تأیید می‌کند و او وظیفه بسیار دشواری دارد که همزمان با بیرون آوردن بدن قربانی یا قربانیان، هیچ یک از شواهد محیطی را لمس نکرده و از بین نبرد؛ اگر جست‌وجوگر به طور کامل بر وظایف خود مسلط نباشد، خطر بزرگی وجود دارد که در حین کشف آثار قتل، ناخواسته تمام شواهد موجود را پاک کرده و از بین ببرد. اغلب، جست‌وجوگر جسد همزمان با بدن قربانی، آلت قتاله یا وسایل مرتبط با آن، مانند فشنگ در صورت قتل با سلاح گرم را نیز کشف می‌کند، اما باید دانست که تمام اشیایی که در اطراف جسد قربانی پراکنده‌اند، ارزش قضایی و حیاتی دارند، چرا که با کمک همین جزئیات می‌توان صحنه جنایت و شرایط دقیق وقوع آن را بازسازی کرد. از این رو، مسئولیت جست‌وجوگر جسد مسئولیتی بسیار سنگین و حساس است و او به هیچ وجه نباید جسد را از اشیای شخصی که می‌توانند در شناسایی قربانی نقش داشته باشند، جدا سازد و موظف است که از همه‌چیز، از جمله تمام جزئیات محیط و وسایل پیدا شده، صورت‌برداری دقیقی تهیه کند، بدون آنکه کمترین آسیبی به ابزارهای کشف‌شده برساند.

کتاب «پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» (Woman as Battlefield in the Bosnian War) نمایشنامه‌ای تأثیرگذار و تلخ از ماتئی ویسنی‌یک، نویسنده رومانیایی-فرانسوی و متولد سال ۱۹۵۶ است که در سال ۱۹۹۷ و در پی فجایع جنگ‌های یوگسلاوی و به خصوص تجاوزهای سازمان‌یافته به زنان بوسنیایی نگاشته شد. ساختار اصلی این نمایشنامه یک گفت‌وگوی دو نفره و فشرده است که میان دو شخصیت اصلی، کیتی (روانشناس آمریکایی سازمان ملل) و دورا (قربانی تجاوزهای جنگی) در یک بیمارستان اتفاق می‌افتد و فضای اثر با وجود رگه‌هایی از رئالیسم گزنده، دارای جنبه‌های نمادین و سوررئال است. ویسنی‌یک در این اثر با هدف افشای تجاوز جنسی به عنوان یک سلاح جنگی و به تصویر کشیدن خشونت و ویرانی روانی و جسمی که بر قربانیان تحمیل می‌شود، از روایت‌های واقعی و مستند بهره برده و به گفته خودش از کتاب «رویداد فراموش‌شدگان» نوشته ولیبور سولیک برای توصیف صحنه‌ها الهام گرفته است. این نمایشنامه به دلیل پرداختن صریح و جسورانه به یکی از تاریک‌ترین ابعاد جنگ‌های معاصر، مورد توجه منتقدان قرار گرفته و به دلیل نثر روان و برش‌های تصویری قوی، شبیه به گزارش‌های خبری یا داستان‌های ارنست همینگوی توصیف شده است. ترجمه‌های متعددی از این اثر به فارسی منتشر شده است و به عنوان یک متن مهم در ادبیات تئاتر معاصر در خصوص جنگ و خشونت علیه زنان شناخته می‌شود.